Zo herstel je verbinding en voorkom je strijd
Een vakantie met je puber kan iets zijn waar je als ouder naar uitkijkt. Eindelijk rust, tijd samen, geen schooldruk, geen volle agenda’s. Toch ervaren veel ouders juist tijdens de vakantie meer afstand, irritatie of strijd met hun puberzoon of -dochter.
Je zoon wil niet mee.
Hij zit vooral op zijn telefoon.
Hij trekt zich terug.
Hij moppert, reageert kortaf of lijkt nergens zin in te hebben.
En jij vraagt je af: hoe kan ik weer verbinden met mijn puber, juist op vakantie?
Een vakantie met je puber kan confronterend zijn. Niet omdat er per se iets mis is met je zoon of dochter, maar omdat vakantie vaak zichtbaar maakt wat er thuis onder de oppervlakte al speelt. De drukte valt weg, er ontstaat meer nabijheid en daardoor worden patronen in het gezin duidelijker voelbaar.
Waarom vakantie met je puber soms zo ingewikkeld is
Een puber zit in een fase waarin hij zichzelf losmaakt van zijn ouders. Dat is normaal en gezond. Hij zoekt autonomie, eigenheid en vrijheid. Tegelijk heeft hij zijn ouders nog steeds nodig, maar vaak op een andere manier dan vroeger.
Waar hij als kind misschien graag met je meeging, kan hij als puber ineens zeggen:
“Moet ik echt mee?”
“Ik heb hier geen zin in.”
“Laat me gewoon met rust.”
“Ik wil niet de hele tijd iets samen doen.”
Voor ouders kan dat pijnlijk voelen. Zeker als je je best doet om een mooie vakantie te organiseren. Je regelt alles, betaalt alles, denkt aan iedereen en hoopt op gezelligheid. Als je puberzoon dan afstandelijk of ondankbaar lijkt, kun je je afgewezen voelen.
Toch ligt de oplossing vaak niet in nóg meer praten, uitleggen of overtuigen. De echte verandering ontstaat meestal op een diepere laag: in jouw innerlijke houding als ouder.
Hoe kan ik weer verbinden met mijn puber op vakantie
Verbinding met je puber ontstaat niet door hem of haar te claimen, te controleren of voortdurend te willen begrijpen. Verbinding ontstaat wanneer jij als ouder stevig op jouw plek blijft staan.
Dat betekent:
- jij bent de ouder;
- je zoon of dochter hoeft jou geen erkenning te geven;
- je zoon of dochter hoeft jou niet het gevoel te geven dat je een goede vader of moeder bent;
- je zoon of dochter mag puber zijn, met alles wat daarbij hoort;
- jij mag liefdevolle grenzen stellen zonder de verbinding te verbreken.
Veel ouders verlangen onbewust naar bevestiging van hun kind. Zeker wanneer ze veel geven: mooie vakanties, aandacht, spullen, kansen en veiligheid. Dan kan er diep vanbinnen een verwachting ontstaan: zie mij, waardeer mij, bevestig mij.
Maar dat is niet de taak van een kind. Ook niet van een puber.
Wanneer een puber voelt dat hij verantwoordelijk wordt gemaakt voor het gevoel van zijn ouder, kan hij zich gaan terugtrekken. Niet omdat hij niet van je houdt, maar omdat de druk te groot wordt.
