27 mrt Van behoeftige ouder naar ouder voor jezelf.
Hoe kun je de emoties van je kind leren verdragen en naast je kind blijven staan i.p.v. je kind te willen redden of zelf ook verdrietig te worden.
Ouder voor jezelf zijn is een belangrijke manier om hier mee om te gaan. Ik vertel je over mijn ervaring in dit blog.
Afgelopen winter was onze dochter voor 5 maanden in Bologna. Daar heeft ze een geweldige tijd gehad en ook af en toe een dipje. Een dipje die soms gepaard ging met veel emoties.
En hoe fijn is het dat we dan tegenwoordig face-time hebben. Maar toch zit je op afstand. Ik had dat te verdragen en zij ook.
Het rede van mijn schrijven is niet om het over haar emoties te hebben uiteraard. Wel wil ik met jullie delen hoe het voor mij is en vooral hoe het vroeger was om met emoties van mijn kinderen om te gaan en wat er bij mij gebeurde en soms nog gebeurt.
Een aantal jaren geleden was ik de moeder die als mijn kinderen emoties als verdriet of boosheid hadden, zelf ontzettend geraakt werd. Het werden als ware mijn emoties. Ik voelde m.n. hun verdriet als mijn verdriet.
Er gebeurde veel bij mij als, het ligt aan mij dat ze verdrietig zijn, ik faal als moeder en later ontdekte ik dat ik door hun geraakt werd in mijn eigen verdriet. De koestering en begeleiding die ik zo nodig had destijds en er niet was werd zo voelbaar.
Ik voelde mij als kind veel alleen als ik verdriet of boosheid had, en trok mij terug. Dat had ik mezelf al jong onbewust aangeleerd dat terugtrekken veiliger voor mij was. Dan hoefde ik de pijn van het onbeantwoorde verlangen niet te voelen.
En hebben mijn ouders het fout gedaan of waren zij slechte ouders? Nee! niets van dat. Mijn ouders hadden zelf ook geen emotionele ondersteuning en liefde ontvangen. Mijn ouders zijn in de oorlog geboren. Mijn moeder in een 1 ouder gezin opgegroeid en haar moeder moest het alleen zien te rooien. En mijn vader in een heel groot katholiek gezin met veel gevoel van schaamte, schuld, ruzie en angst.
En in de generaties voor hen is er ook veel trauma (a.g.v. oorlogen, slavernij, geloof, familiegeheimen, ziekten etc) ontstaan waardoor veel belemmerende patronen zijn ontstaan die als we er ons niet van bewust zijn naar voren doorwerken.
Een familiesysteem wil altijd balans dat is inherent aan een systeem. Als een mobiel boven een wiegje. Verschuift er 1 onderdeeltje van zijn plek dan zal er door iets of iemand een nieuw evenwicht komen. Wij zijn allemaal loyaal aan ons systeem.
Behoeftige ouders
Als je als kind vanuit je systeem, d.w.z. van je ouders, onvoldoende ontvangt, gezien of gehoord wordt kan het zo zijn dat jij dan gaat geven aan je ouders. Om juist daarmee bijv. gezien te woorden. De systemische wet is dat we als ouders geven en als kinderen ontvangen. Zit hier een verstrikking ofwel vergissing wordt je naar voren toe behoeftig.
Naar voren toe betekent als je als ouder zelf kinderen krijgt je vaak behoeftig wordt. Wat je zelf niet ontvangen hebt je onbewust en op een diepe laag van je kinderen of liefdespartner wilt ontvangen.
En dat kan van alles zijn!
- Bevestiging nodig hebben van je kind dat je het goed doet
- Je afgewezen voelen als je kind niet doet wat je zegt of als je kind steeds weg is of op zijn kamer zit
- Of zelf verdrietig wordt als je kind dat is of onmiddellijk wil gaan redden omdat dat is wat je vroeger ook deed.
- Verdriet van je kind jouw eigen verdriet voelbaar maakt en je op de diepe laag getroost wil worden door je kind.
- Of direct persoonlijk aangesproken voelt als je kind verdrietig is, ik heb het niet goed gedaan.
- Je graag vriend of vriendinnetjes van je kind wil zijn.
- Lastig vindt om grenzen aan te geven want je wil altijd harmonie.
etc.
En doen we hier iets fout? NEE, we zijn mensen, soms onbewust en onderweg en worden ons bewust van de impact van ons familiesysteem.
Wat helpt je als ze bovenstaande herkent:
1e stap: Je er van bewust worden.
2e stap: Lief zijn voor jezelf. Jij mag jouw emoties hebben nl.!
3e stap: Doorvoelen van jouw eigen emoties.
4e stap: Jezelf geven wat je gemist hebt. (aandacht, begrip, liefde, compassie etc)
Klinkt best eenvoudig zo maar het is een reis die we maken.
Een reis van innerlijke ouderschap zoals ik haar noem. Geen quick fix maar wel echt de moeite waard voor jezelf EN je kinderen en/partner.
Hoe fijn is het als wij door het maken van onze innerlijke ouderschapsreis rust en verbinding gaan ervaren en neutraal en stevig op de plek van ouder achter ons kind kunnen staan.
Je kind die dan haar emoties mag hebben die jij kan verdragen en niet wil oplossen. Alleen maar luisteren, haar zien, haar horen en een dikke knuffel geven.
Daarmee kan zij kind zijn en vertrouwen ontwikkelen dat ze het zelf kan dragen en jij als ouder alleen je eigen last kunt dragen.
En toen mijn dochter in Bologna op afstand was merkte ik dat ik al een eind op weg ben op mijn innerlijke ouderschapsreis.
Mijn dochter met haar emoties kon helemaal zijn en ik met haar op mijn plek van moeder voor haar.
Ik hoefde haar niet te redden of haar emoties te sussen of haar van haar emoties af te leiden omdat ik ze niet kon verdragen
Als mijn oude kindpijn geraakt wordt door emoties of gedrag van mijn kinderen kan ik mezelf steeds beter geven wat ik nodig heb en de ouder voor mezelf zijn.
Wil je dat ik met jou mee wandel op jouw innerlijke ouderschap reis en jij (nog) meer de ouder voor jezelf leert zijn en uiteindelijk ook voor je kind, ben je altijd van harte welkom.
Kijk eens op www.angelebabeliowsky.nl of plan een gratis kennismakingsafspraak
Liefs,
Angèle
PS. wil je vaker geïnspireerd worden en op de hoogte blijven van mijn tips en events schrijf je dan hier in voor mijn inspiratiemail.
Angèle Babeliowsky begeleidt ouders naar verbonden ouderschap.